شهدای افغانی جنگ 8 ساله ایران و عراق

نویسنده: یک ایرانی
شهدايي در مزار شهداي تهران هستند که بسيار ناشناس و غريب هستند. چرا که امروزه با سرزدن به مزار شهدا متوجه مي شويد که اين مکان چقدر غريب است وافرادي فراموش شده در شهر فراموش کار چه غريبانه در آنجا دفن شد ه اند …حال با اين نگاه ميتوانيد تصور کنيد در اين بغض غربت چگونه يک شخصي که ايراني نيست ولي براي دفاع از حق ،براي دفاع از اسلام ،براي دفاع از انسانيت شهيد شده و اين شهيد غريب که غریبتر از شهداي ديگر ميباشد در اين مکان فراموش شده غريبانه و مظلومانه مدفون است.

آري بايد بدانيم که تنها کشوري که در زمان سختي برادري خود را به ما نشان داد و به ما نشان دادند که آزاد هستند و در برابر ظلم در هر جايي مي ايستند برادران افغاني ما هستند که امروزه در همين شهر فراموشکار بدون هيچ دليل به هر نوع که ميتوانند اين برادران را اذيت و رنج ميدهند .
بايد بدانيم که در جنگ ايران و عراق ،افغانستان تنها کشوری بود که جداي از حمايتهاي معنوي خود ،حمايتهاي انساني و مادي هم به ما ميکردند.آنها از طريق دفاتر نهضت اسلامي واقع در افغانستان به ايران رزمنده ميفرستادند.در کنار افغانستان،سوريه هم بود البته با اين تفاوت که سوريه چون کشور عربي هست تقريبا سياست بيطرفي را اعمال کرد و برخلاف رويه ي کشورهاي عربي عمل کرد و اندکي حمايت معنوي ميکرد.
اما چرا امروزه اين فداکاريها مسکوت مانده …خدا ميدونه کي از اين اسناد براي چه نفع هايي در دهه هاي ديگر استفاده ميشود و آنرا از راکد بودن در مي آوردن!واي که اين مصلحت با ما چه ميکند !!و اينکه چرا حتما بايد اماره اي بر خوب بودن يا کمک کردن قوم افغان به ايران باشد تا ما به آنها احترام بگذاريم يا آيا بدون اين سخنان و حمايتهاي زمان جنگ ما بايد با يک انسان انسانگونه رفتار کنيم؟

اما در انتها خود قضاوت کنيد که چه نگاهي زشت به برادران افغاني داشتيم؟

فرانسیس دو مولدر ©

منبع: وبلاگ عصر فراموشی